Breyttir fjölskylduhagir

Loxins komin með sambýling, kanínukarl sem heitir Karl Gústaf (í höfuðið á kónginum) og er þrílit japönsk dverkkanína. Hann ættlar reyndar að búa á svölunum þar sem ég er með ofnæmi, en mig hefur bara alltaf langað að eignast kanínu. Reyndar langaði mir líka að eiga hest þegar að ég var lítil, en svalirnar mínar eru ekki nógu stórar (búin að mæla) og svo væri kannski soltið erfitt að hífa hann upp og niður af þeim ef ég ættlaði í útreiðartúr.

En eins og svo oft áður í samböndum mínum við karlkynið virðumst við ekki alveg vera að ná saman um það hver var tilgangurinn með því að hann kom inn á heimilið. Ég sá fyrir mér að við myndum sitja fyrir framan sjónvarpið á rólegum kvöldum og kúra, svona til að uppfylla hjúfurþörfina sem ég fæ hvergi útrás fyrir annarsstaðar. En kanínukjáninn er víst minna fyrir það að láta klappa sér en að skoða heiminn, hoppandi um allan hvíta sófann minn og nagandi fínu sófapúðana leit hann allavegana út fyrir að vera að skemmta sér afspyrnu vel áður en hann skeit i bútasaumsteppið mitt og var settur í skammarkrókinn á svölunum! Vantar einhvern kanínu, búrið fylgir frítt með!!!

Sumarleysi

Ef að einhver veit af hverju það er ekki komið sumar má láta mig vita.... Hér er kuldi og trekkur, rigning og leiðindi og sko ekki sumar fyrir fimmkall. Svo engin stór íþróttaafrek.
En ég fór til höfuðborgarinnar að eyða peningum, tókst bara afspyrnu vel upp þó ég segi sjálf frá, keypti ma Deuter bakpoka og North Face Tadpole tjald. Mmmmm, merkjasnobb, elska að eyða peningum í útivistardót eins og ég sé á leiðinni í ógnarlegan hnattleiðangur.... Er nú samt bara á leiðinni í Fjörðurnar í 4 daga og svo til bella Italia í ágúst, en hver veit....

En við Sonja frænka vorum miklar pæjur og fórum út að borða humar á Stokkseyri, reyndar kom í ljós að frænka borðar ekki humar, finnst hann "ógíslegur" og hrillti sig við hvern humarhalann sem ég reif í sundur með handafli og sleykti hvítlaussmjörið af með græðgi og slettum... En mér fannst nú kjúklinganaggarnir hennar ekki mjög lekkerir svo við vorum sáttar!

Svo prófaði ég nýja tjaldið á lóðinni hjá Orra ásamt Therma rest dýnunni með kvennasniðinu og Marmott Teton W dúnpokanum mínum (ha!, tvö merki í viðbót, sá sem á mest dót þegar að hann deyr vinnur!!!) og það reyndist allt vel í sunnan roki og rigningu. Hlakka mikið til að prófa hvernig gengur um helgina, þessi nótt lofaði allvegana góðu. Nema að það er rosalega langt síðan að ég svaf á einhverju öðru en rúmdýnu. Á einhver bakverkjatöflu?

Dauðasyndirnar sjö

Ein af dauðsyndunum er matgræðgi, gluttoni. Munið þið ekki eftir þessu frábæra atriði í Seven með feita manninum sem sprakk af ofáti?
Varð hugsað til þess í vikunni þegar að ég fékk skyndilega og nær óviðráðanlega löngun í kókosbollu og kók. Eftir nokkuð ítarlega yfirferð yfir verslandi bæjarins kom í ljós að það er ekki hægt að kaupa staka kókosbollu lengur!

Hvert er heimurinn að fara? Bara til pakkar með 4 stykkjum. Ekki misskilja mig, hér í denn þegar ég var ekki orðin íþóttaálfur átti ég það alveg til að gúffa í mig 4 kókosbollur og langa í fleiri, en núna ef stefnan tekin á það að verða há og grönn, með svanaháls og bambaaugu, svo þá gengur það ekki lengur. (Og ekki vera með nein leiðindi um það að það sé hægt að borða eina og geyma rest...)

En hvert stefnir þetta eiginlega? Erum við að verða eins fyrrt og ameríkanar í því hvað okkur finnst vera eðlilegur skammtur af mat? Hver heldur í alvörunni að það sé í lagi að borða 4 kókosbollur? Leitaði lengi að einhverju littlu súkkulaðistykki í Essó og fann falið milli júmbóstærðar af Snikkers og risastórra nammistykkja lítið rommí sem maður hálf skammaðist sín fyrir að vera að kaupa, tók því varla það var svo lítið. Er nema von að offita sé að verða stærra og stærra vandamál þegar að þú getur ekki lengur fundið nema fjölskyldustærðir af mat og drykk?

MIG LANGAR Í EINA KÓKOSBOLLU!!!! HVAÐ ER SVO ERFITT VIÐ ÞAÐ?!?!?!

Bendi fólki á að lesa þá frábæru bók "The fast food nation" eða sjá "Supersice me", báðar frábærar úttektir á skyndibitamenningunni og því hvað stóru keðjurnar eru í raun rotnar að innan. Vissuð þið td að það eru búin til ilmefni með kjötlykt með sömu aðferðum og við ilmvatnsframleiðslu og svo spreyjað yfir ameríska borgara til að fela hvað kjötið er í rauninni vont?

Ef við pössum okkur ekki verður bráðum opnað útibú frá "Sam´s Club" og við getum farið að versla 5 lítra majóneskrukkur og 2 kg Skittles poka og keyrt um í rafmagnsdrifnum offituhjólastólum. Og þá fást sennilega bara 12 kókosbollur í pakka.

Raddir úr fortíðinni.....

Fékk undarlegan póst frá einhverjum sem að ég vann með á Grund í fornöld, sem hafði grafið upp vísu sem ég samdi einhverja næturvaktina, og vildi setja hana á vefinn. Mundi ekki eftir manninum eða vísunni, enda langt um liðið og ég ekki beinlínis með hugann við þann stað lengur. Nema í kvöld, var akkúrat að tala við matargestinn minn um það sem ein yndisleg, gömul kona sem var á Grund þegar að ég vann þar kenndi mér, lexíu um það hvað það er mikilvægt að gleðjast yfir littlu ef ekki gefst annað, og muna það góða úr lífinu til að summan verði í plús en ekki mínus þegar upp er staðið.

Minnti mig mest á þessi skringilegu andartök þegar að maður hugsar um einhvern gamlan kunningja og mætir honum svo á næsta horni. Ok, kannski hrein tilviljun, en í þettað skiptið í það minnsta skemmtileg!

Ágætis endir á príðilegu kvöldi, veðrið var svo fúlt að ég fór og bakaði köku og eldað kálfakjöt í túnfisksósu (jú, víst, þú varst að lesa rétt! ) og bauð í mat og kjaftagang. Dásamlegt. (Bæði samræðurnar og kálfakjötið, uppskriftirnar koma bráðum inn á www.eldabuskan.blogspot.com, þe að kálfakjötinu, samræður eru að eigin vali....)

Ástæðan fyrir því að ég er að blogga um kálfakjöt og Grund er sú að minn innri íþróttaálfur er í andarslitrunum. Hlustarbólgan sem breyttist í lífshótandi (ok, smá ýkjur...) sýkingu og viku af risasýklalyfjaskammti með tilheyrandi vesöld og eymingjaskap sendi íþróttaálfinn í mikinn bakkgír svo núna get ég ekki hlaupið spön frá rassi. Svo þessi síða sem átti að snúast um að halda dagbók um afrekin á íþróttasviðinu og almennar hetjudáðir er að breytast í fílósófískar pælingar um lífið og tilveruna að hætti sófakartöflunnar. Nenni ekki að klifra upp á Súlur bara til að sjá hvernig ský eru að innan (köld og blaut líklega), nenni ekki að reyna að kajakast í kulda og norðanstrekkingi og nenni ekki að hlaupa í vindinum og vosbúðinni. Svo er Daan að prófa nýja pintingaraðferð á bilaða ökklanum svo hann bólgnar meira og meira. Aumingja ég.

Verð að fara að drattast af stað og labba eitthvað áður en ég fer í Fjörðurnar í næstu viku. 4 dagar af göngum og tjaldbúskap og heimsókn til Látra-Bjargar. Hlakka mikið til. Og til að enda á jákvæðum nótum (sbr áður) verð ég að segja frá því að viktin á spriklstöðinni á Bjargi er loxins komin í lag og sýnir 1 kg minna en í mai. Vei-ég verð bráðum geðveikt mjó!!!

Þegar að ég var 17 tók ég bílpróf. Ég lenti ekki í neinum alvarlegum árekstri fyrr en mörgum árum seinna. Grútsyfjuð eftir siðasta vorprófið á 5. ári tók ég vinstri beygju á móti rauðu ljósi inn í umferðina á vesturlandsveginum, á Dayhatsu Charade og fékk lítínn Renau Clio í farþegahliðina. Allt í klessu, báðir bílarnir gerónýtir, allt nema fólkið í hinum bílnum og ég. Marin og blá eftir beltið, tognuð á bakinu og hálsinum með slæmt mar á fætinum sem var marga mánuði að verða gott. Næsti bíll á eftir Clioinum var upphækkaður, stór jeppi sem lenti ekki á mér af því að ég var heppin. Óendanlega heppin.

Eitt andartak af gáleysi og ég setti lífið mitt og fólksins í hinum bílnum í hættu. Eitt andartak þegar ég var ekki með athyglina við það sem ég var að gera, eitt andartak þegar að ég ákvað að keyra heim frá bróður mínum í staðin fyrir að gista eins og mér var boðið, eitt andartak þegar að ég gerði ekki rétt, eitt andartak sem hefði getað orðið svo afdrifaríkt að það hefði litað allt lífið mitt ef að ég hefði ekki verið heppin. Óendanlega heppin.

Ég hugsa alltaf um þettað þegar að ég les eða heyri um bílslys, þessi andartök þegar að bílinn minn kastaðist til, hljóðin og glerbrotin og hvað ég varði hrædd. Undanfarna daga hef ég husað um þettað oft. Og ég verð glöð yfir því hvað ég var heppin. Óendanlega heppin.

Keyrið varlega og notið bílbeltin.

Hvalaskoðun og sjóveiki

Ef að maður setur 7 manns á bát, siglir honum út á Skjálfandaflóa, hristir hann til og frá með öldugangi og látum, hvað verða þá margir sjóveikir, hversu margir skila kvöldmatnum aftur og hvað sér maður marga hvali?

Svar: 5, 1 og 3.

Fórum að skoða hvali og sáum tvær hrefnur og einn hnúfubak, sem veifaði til okkar sporðinum áður en hann stakk sér á kaf og hvarf. Enn á ný varð ég fegin að hafa fengið sjófæturna hans afa í arf, alveg sama hvað báturinn hoppaði og hjó fann ég ekki fyrir neinu, en það voru ekki allir svona heppnir....

Skrítið hvað mér finnst gaman að vera á bátum og fá vindinn og sjóslettur í andlitið. Verð hálf manísk og langar að syngja og tralla og fara kollhnís, mynnir mig mest á það hvernig mér leið í chiroku vindunum á Sikiley, 40 stiga hiti og 0% raki, og ég eins og galin kona að hlaupa upp á fjall með bros á vör.

En hvalirnir voru ágætir, það littla sem af þeim sást, og við komumst öll heim heil og höldnu. Eiginlega var mest gaman að sjá íslenska fánann blakta í miðnætursólinni þegar að við sigldum heim, get ekki neitað því að ég varð soltið snortin yfir allri þessari ótrúlegu fegurð sem að landið okkar býr yfir, meira að segja Húsavík... :)