Eyjar. Myndirnar tala sínu máli....



Ferðafélagarnir við "neyðarskýlið" sem sett var upp fyrir hópinn inni í dal (a.k.a. "shaggtjaldið"). Vil taka það fram að léleg nýting var á því af mynni hálfu....


Almenn gleði ríkti og ölið var kneifað.


En stundum verður maður þreyttur og þá er ekki verra að leggja sig obbolittla stund á öxlinni á vini sínum og hlusta á brekkusönginn.


Svo var skroppið í útsýnisgöngutúr.



Horft inn Herjólfsdal að morgni mánudags eftir vel heppnaða helgi.

Fjörður

Um miðjan júli setti ég gönguskóna á lappirnar og labbaði með Fjörðungum um eyðibyggðir milli Eyjafjarðar og Skjálfanda. 3 nátta trússferð sem ég mæli eindregið með. Mjög passlega erfitt fyrir Skýjaglópinn, labbað hægt og stoppað oft...
Fyrsta daginn var mæting við Grenivíkurskóla um hádegi til að hitta hópinn, smá kynningarfundur með farastjórunum, Heimi og Birni sagnamanni sem átti eftir að leiða okkur um þessar slóðir og er hafsjór af fróðleik um söguna og fólkið sem bjó þarna.
Ég hef komið í Fjörðurnar flest sumur, bæði Flateyjardalinn og Hvalvatnsfjörðin, labbað í Þönglabakka einu sinni, frá Grenivík í Gil á skíðum fyrir mörgum árum og svo hinumegin frá úr Kinninni fyrir Bergdrangann.

En núna var labbað frá Gili í fyrsta náttstaðinn, Þönglabakka. Sólin braust fram úr skýjunum rétt undir miðnættið þegar að við sátum og spjölluðum og ég skreið inn í tjaldið mitt ánægð eftir fyrsta daginn.

Það var leiðindaveður um nóttina, en næsta morgunn var haldið af stað í næsta áfanga, Keflavík. Heldur þótti Skýjaglópurinn stuttstígur og dró oft í sundur með mér og samferðamönnunum þegar að við gengum í halarófu og ég alltaf síðust eins og venjulega. En skollablómið sem vex í Keflavík var óskaplega fallegt og ég naut mín við að taka myndir og horfa á lanslagið þó svo að hinir kæmu nokkrum mínútum fyrr í áfangastað.
Næsta morgunn var svo labbað sem leið lyggur yfir Uxahrygg, þar sem ég eignaðist nýjan vin sem eftir það stoppaði alltaf hjá mér til að fá kjass og klór áður en hann skundaði áfram með baggana okkar í Látra. En mikið sem að mér finnst lítið gaman að labba uppímóti, ég verð svo móð og másandi! Samt komumst við öll í náttstaðinn í Látrum. Þar gátum við slappað af og undirbúið okkur fyrir grillveislu og gleðilæti sem Halldór ferðafélagi framkallaði með undarlegu hljóðfæri samsettu úr tamborínu, göngustaf, gítarhálsi og hinum aðskiljanlegustu aðskotahlutum. En ákaflega gaman og skemmtilegt, og þó svo að ég hafi gengi um þettað langt fram á fullorðinsárin haldandi að Látra Björg hefði kveðið augun mín og augun þín, og heimtað að við syngjum lagið henni til heiðurs, var það sungið þeim heiðurskonum Vatnsenda Rósu og henni í kvöldsólinni í Látrum. Einn úr hópnum, Ingvar frá Húsavík er fæddu á Látrum og var að koma þarna aftur áratugum eftir að hann flutti. Rúmlega 70 ára gamall gekk hann með okkur alla leið og blés varla úr nös. Vona að ég verði orðin svona hress þegar að ég verð eldri, á ennþá eitthvað í land með það...
En næsta morgunn var svo labbað inn Látraströndina, yfir enalausar sprænur og vatnsföll, tíðindalaust að mestu, nema að eitthvað höfum við raskað ró geitungahóps sem réðist á mig og stungu hátt og lágt, hlýtur að vera af því að ég er sætust??? Kvöldinu eyddum við svo á Grenivík eftir góðan heitupottarsambleyting í matarveislu framborna af Fjörðungum, og svo var kominn tími til að halda heim að sofa i sínu eigin rúmi. Frábær ferð í góðum félagsskap, og næsta sumar held ég að ég labbi bara restina af leiðinni...

Er i Florens thessa stundina ad bida eftir Eurostar lestinni til Milano. 10 dagar ad verda bunir, brunudu i burtu og eg skil ekki hvernig. En thettad skringilega astarsamband mitt vid Italiu heldur bara afram, nuna er eg algerlega hugfangin af Siena og Chincue terre, londunum 5... Er buin ad keyra um Toscana, sja Palioid i Siena, difa tanum i sjoinn i einu af littlu thorpunum i Chincue terre, finna litid thorp i afdal i Toskana med einni gotu, ponnsulittlum husum og brum og svolum og skurum og beigludum steinthokum og blundugardinum i hverjum glugga, blomakossum a hverju handridi og laek og hundum og vinalegu folki sem heilsar og brosir....
Eg for og hitti "la famiglia" i Corfino og sa littla strakinn theirra Martinu og Fabio, sa ad allt er obreytt og jafn dasamlegt og mig mynnti ad thad vaeri. Thad var svo gott ad koma aftur.....

Nuna laet eg stadar numid, lestin brunar....

(PS Spurningakeppni: Tilvitnun i hvada ljodskald islendinga eru sidustu ordin??? Verdlaunin eru matarbod i Grenilundinn...)

Róm, haustið 2005.
Hvernig getur stúlka frá Íslandi endað í ítölsku sveitaþorpi þar sem búa 12 manns, 4 kýr, 6 hundar, 23 kindur og 2 kettir? Hvernig getur staðið á því að kona frá landi sem er kalt og blautt og stutt frá norðurpólnum endað á stað á Ítalíu sem er svo lítill að hann finnst ekki á venjulegu korti? Mario hristir hausinn, horfandi á landakortið sitt og littla blettinn uppi í fjöllunum í Toscana og veltir þvi fyrir sér einu sinni enn hvernig gesturinn frá Íslandi endaði akkúrat þarna. Við erum nýbúin að borða og það er heitt í Róm, sitjum við borðstofuborðið og borðum ávexti og drekkum vatn. Það búa fleir en 12 manns í Corfino reyni ég að útskýra, næstum 300 manns og ég þekkti fólkið á hótelinu og fékk að vera hjá því. Hann hristir aftur hausinn og endurtekur tölurnar um hundana og kindurnar og hlær. Lífið er svo skrítið reyni ég að útskýra aftur, stundum finnur maður bara stað sem er ekki hægt að skilja við, stað sem er ekki hægt að gleyma og einhvernvegin finnur maður leið til að koma aftur þangað.
Hann hlær og fer að yfirheyra mig um matinn hennar Möru, dæsir af ánægju eins og bara ítalir geta gert þegar að ég lista upp hvað ég lærði að elda, hvað ég fékk að borða og hvað var borið á borð fyrir gestina á hótelinu. Hver uppskrift lifnar fyrir honum og ég sé að hann getur endurvakið ylminn og bragðið af því sem ég lýsi eins og rétturinn stæði rjúkandi fyrir framan okkur á borðinu. Því Mario elskar mat eins og bara ítalir geta elskað mat.

Og á morgunn fer ég aftur til Ítalíu, aftur til Corfino, aftur til Möru minnar, aftur í sólina og sumarið. Aftur þangað sem hjartað mitt slær mjúklega og rólega og allt er gott og yndælt. Mia dolce vita, mia vita bella.

Út í Eyjum....

Komin frá Eyjum heil á húfi, en man ó man hvað ég er þreytt og tussuleg. Með bauga undir augunum, ennþá timbruð á 2. sólahring, illa/ekki sofin og búin að vera ógnarölvuð/blekuð/semiedrú/pöddufull/hreintekkislæm/mild/sjúskuð osfrv í 4 daga. Og ekki neina venjulega daga, byrjuðu oftast um kaffi og kláruðust rétt fyrir hádegi. Ferðafélagarnir voru nú líka ekki neinir grænjakslar, og ég átti ekkert í þá hvorki í magni áfengis drukkið né samanlagðan tíma á djamminu...

En það er alveg satt sem sagt er, það er ekkert eins og Þjóðhátið í Eyjum, og skipulagið, aðstaðan og stemmingin er einstök. Heimamennirnir eru svo gestrisnir að maður er hiklaust innlimaður í fjölskylduna, gefið að borða lunda og samlokur og hresstur við með gítarspili og söng. Hvítu tjöldin áttu kannski meira við mig en kjötmarkaðurinn á danspöllunum, en það var allt í lagi þó að ég stæði mig ekki í hösslinu (enda ekki fengitími alveg strax!!!) því það voru aðrir í hópnum sem sáu um þann pakka!!!

En til að lifa að svona útihátið eru nokkrir allgerelga essential hlutir sem þarf að taka með. Fyrst ber að telja stígvél, ullarsokka, pollagalla og hlý nærföt. Næst ber að telja stígvél, ullarsokka, pollagalla osfr..... Því það rigndi og rigndi og rigndi og blés áður en það rigndi meira og blés meira. Og svo þarf áfengi í miklu magni og pening fyrir pulsum. Restin reddast.

En mikið er gott að vera búin að sjá hvernig íslensk útihátið fer fram, því þó að það hafi verið gaman er þettað soltið eins og með gerfineglurnar forðum daga. Var alltaf hálf fúl yfir því að meiga ekki vera með gerfineglur útaf vinnunni, þangað til að ég prófaði þær og fann hvað það er mikið bras og hvað þær eru í rauninni miklir skítsafnarar. Og er eftir það bara sátt við að vera læknir með stubbaneglur. Svo þó að ég hafi skemmt mér óskaplega vel get ég ekki sagt að mér fynnist líklegt að ég fari aftur til Eyja á næsta eða næstu árum. Sumt er gott að hafa upplifað en ekki endilega nauðsynlegt að endurtaka.

Of eða van...

Ekki verið mikið heima undanfarnar vikur og því ekki mikið að sinna netheimunum, nóg að gera annað. Svo ýmist er of mikið að gera og enginn tími, eða ekkert að gera, nægur tími og ekkert að skrifa um.

En til að gera langa sögu stutta er ég búin að labba um í Fjörðunum, 4 daga um eyðibyggðir milli Eyjafjarðar og Skjálfanda, fara og passa hálendið í viku, baka ósköpin öll af hjónabandssælu og súkkulaðismákökum með hvítum doppum, hlaupa 7 km án þess að gefa upp öndina (reyndar ein pása á Slökkvistöðinni til vökvunar og hressingar á miðri leið, en hei, samt 7 helv.. kílómetrar!), gera Kalla kanínu að dekurdýri sem borðar bara lífrænt ræktuð epli en ekki venjuleg, skipuleggja vaktaskema vetrarins, sýna Daan Laugarfell og hálendið og senda hann heim til Hollands reynslunni ríkari, og með bílpróf og nær altalandi á íslenska tungu.

Og svo er aðal sumarfríð að hefjast, fyrst 4 dagar í Herjólfsdal (jú, ég er að fara á mína fyrstu skipulögðu útihátíð, 33 ára gömul) og svo 10 dagar á Ítalíu. Drekka brennivín í Eyjum og borða tómata og ís í ítölsku sólinni. Gelatto, gelattto, gelatto. Mi piache.

Set inn póst um ferðalög skýjaglópsins þegar ég stoppa fyrir alvöru, því nú er komið að því að prófa eitthvað nýtt. Hærra, hraðar, lengra.

ANDIAMO!!!!