Róm, haustið 2005.
Hvernig getur stúlka frá Íslandi endað í ítölsku sveitaþorpi þar sem búa 12 manns, 4 kýr, 6 hundar, 23 kindur og 2 kettir? Hvernig getur staðið á því að kona frá landi sem er kalt og blautt og stutt frá norðurpólnum endað á stað á Ítalíu sem er svo lítill að hann finnst ekki á venjulegu korti? Mario hristir hausinn, horfandi á landakortið sitt og littla blettinn uppi í fjöllunum í Toscana og veltir þvi fyrir sér einu sinni enn hvernig gesturinn frá Íslandi endaði akkúrat þarna. Við erum nýbúin að borða og það er heitt í Róm, sitjum við borðstofuborðið og borðum ávexti og drekkum vatn. Það búa fleir en 12 manns í Corfino reyni ég að útskýra, næstum 300 manns og ég þekkti fólkið á hótelinu og fékk að vera hjá því. Hann hristir aftur hausinn og endurtekur tölurnar um hundana og kindurnar og hlær. Lífið er svo skrítið reyni ég að útskýra aftur, stundum finnur maður bara stað sem er ekki hægt að skilja við, stað sem er ekki hægt að gleyma og einhvernvegin finnur maður leið til að koma aftur þangað.
Hann hlær og fer að yfirheyra mig um matinn hennar Möru, dæsir af ánægju eins og bara ítalir geta gert þegar að ég lista upp hvað ég lærði að elda, hvað ég fékk að borða og hvað var borið á borð fyrir gestina á hótelinu. Hver uppskrift lifnar fyrir honum og ég sé að hann getur endurvakið ylminn og bragðið af því sem ég lýsi eins og rétturinn stæði rjúkandi fyrir framan okkur á borðinu. Því Mario elskar mat eins og bara ítalir geta elskað mat.

Og á morgunn fer ég aftur til Ítalíu, aftur til Corfino, aftur til Möru minnar, aftur í sólina og sumarið. Aftur þangað sem hjartað mitt slær mjúklega og rólega og allt er gott og yndælt. Mia dolce vita, mia vita bella.