Út í Eyjum....

Komin frá Eyjum heil á húfi, en man ó man hvað ég er þreytt og tussuleg. Með bauga undir augunum, ennþá timbruð á 2. sólahring, illa/ekki sofin og búin að vera ógnarölvuð/blekuð/semiedrú/pöddufull/hreintekkislæm/mild/sjúskuð osfrv í 4 daga. Og ekki neina venjulega daga, byrjuðu oftast um kaffi og kláruðust rétt fyrir hádegi. Ferðafélagarnir voru nú líka ekki neinir grænjakslar, og ég átti ekkert í þá hvorki í magni áfengis drukkið né samanlagðan tíma á djamminu...

En það er alveg satt sem sagt er, það er ekkert eins og Þjóðhátið í Eyjum, og skipulagið, aðstaðan og stemmingin er einstök. Heimamennirnir eru svo gestrisnir að maður er hiklaust innlimaður í fjölskylduna, gefið að borða lunda og samlokur og hresstur við með gítarspili og söng. Hvítu tjöldin áttu kannski meira við mig en kjötmarkaðurinn á danspöllunum, en það var allt í lagi þó að ég stæði mig ekki í hösslinu (enda ekki fengitími alveg strax!!!) því það voru aðrir í hópnum sem sáu um þann pakka!!!

En til að lifa að svona útihátið eru nokkrir allgerelga essential hlutir sem þarf að taka með. Fyrst ber að telja stígvél, ullarsokka, pollagalla og hlý nærföt. Næst ber að telja stígvél, ullarsokka, pollagalla osfr..... Því það rigndi og rigndi og rigndi og blés áður en það rigndi meira og blés meira. Og svo þarf áfengi í miklu magni og pening fyrir pulsum. Restin reddast.

En mikið er gott að vera búin að sjá hvernig íslensk útihátið fer fram, því þó að það hafi verið gaman er þettað soltið eins og með gerfineglurnar forðum daga. Var alltaf hálf fúl yfir því að meiga ekki vera með gerfineglur útaf vinnunni, þangað til að ég prófaði þær og fann hvað það er mikið bras og hvað þær eru í rauninni miklir skítsafnarar. Og er eftir það bara sátt við að vera læknir með stubbaneglur. Svo þó að ég hafi skemmt mér óskaplega vel get ég ekki sagt að mér fynnist líklegt að ég fari aftur til Eyja á næsta eða næstu árum. Sumt er gott að hafa upplifað en ekki endilega nauðsynlegt að endurtaka.