Starship Cloudgazer, stardate 2006:06.24.17:08,25........
Norðanátt og við róum með öldurnar í hliðina til að byrja með, kajakinn vaggar og ég er hrædd því þettað er annar bátur en síðast, mjórri og ekki eins stöðugur. Svo ég held mér nálægt landinu á meðan Böbbi og María fara dýpra. Plask, plask og ég finn smám saman jafnvægið, fer að treysta því að ég rúlli ekki yfir og drukkni flækt í svuntuna og vestið. Lásí ef það stæði í mynningargrein að ég hefði sett íslandsmet í drukknun fullorðinna á grunnsævi. Mesta lagi meter niður og smám saman hættir hjartað að hamast og áratökin verða skipulagðari, krampakennt takið á árinni mýkist og ég fer að njóta þess að horfa í kringum mig. Önd með nokkra unga forðar sér á spíttinu og strollan á eftir, mávar svífa að mér og tékka á því hvað er þarna á ferðinni, lítil kona í gulum plastkajak, ekkert ætilegt, kré, kré, fljúgum eitthvað annað, þarna er trylla, alltaf smávon um feita fiskilifur, kré, kré....
Við duggum áfram í sólinni, undir brúnna og inn í ósinn. Böbbi leiðbeinir mér með árina, ekki halda með svona þröngu gripi, slaka á í öxlunum, áfram með smjörið og við róum inn fyrir flugvallarendan og grúppum okkur saman til að slaka á og látum reka inn meðfram brautinni. Fáum sopa af ananasdjús og horfum upp í loftið á allar listflugvélarnar leika sér, í bestu sætunum af öllum. Og svo snúa við, frábært að vera búin að fatta þettað með stýrið, stíga og stýra, verst hvað ég er orðin dofin í hæ fætinum, en það hefst allt og ég ræ undir brúna með útfallinu. Allt í einu er einmana andarungi fyrir framan bátinn, skelkaður stingur hann sér á kaf og reynir að hverfa. Sé svo að hann kemur upp nokkrum metrum frá og ég er ánægð með að þurfa ekki að vera með það á samviskunni að hafa drekkt honum.Vona að hann fynni mömmu sína ræfilstuskan. Í áttina að Nökkva, ótrúlega lýjandi að róa svona með ölduna á hlið, en ég er ekki eins bangin og ég var á útleiðinni, fínt að hafa stýrið til að hjálpa. Farið að falla heldur mikið frá og báturinn strýkst við botninn á tveimur stöðum svo ég hætti mér aðeins lengra út og ræ hægt og róleg og tel áratökin, 20 tök, 5 lotur, hvíla í 5 andardrætti. Er allt í einu komin í djúpar pælingar um lífið og tilveruna og finn mér sjálfri til undrunar að ég er uppfull af einhverri óljósri hamingjutilfinningu.
Geimskipið Skýjaglópur býr sig til lendingar við rauðu húsin í Höpfnersfjöru. Skipstjórinn stýgur á land með kjánabros á vör.
Norðanátt og við róum með öldurnar í hliðina til að byrja með, kajakinn vaggar og ég er hrædd því þettað er annar bátur en síðast, mjórri og ekki eins stöðugur. Svo ég held mér nálægt landinu á meðan Böbbi og María fara dýpra. Plask, plask og ég finn smám saman jafnvægið, fer að treysta því að ég rúlli ekki yfir og drukkni flækt í svuntuna og vestið. Lásí ef það stæði í mynningargrein að ég hefði sett íslandsmet í drukknun fullorðinna á grunnsævi. Mesta lagi meter niður og smám saman hættir hjartað að hamast og áratökin verða skipulagðari, krampakennt takið á árinni mýkist og ég fer að njóta þess að horfa í kringum mig. Önd með nokkra unga forðar sér á spíttinu og strollan á eftir, mávar svífa að mér og tékka á því hvað er þarna á ferðinni, lítil kona í gulum plastkajak, ekkert ætilegt, kré, kré, fljúgum eitthvað annað, þarna er trylla, alltaf smávon um feita fiskilifur, kré, kré....
Við duggum áfram í sólinni, undir brúnna og inn í ósinn. Böbbi leiðbeinir mér með árina, ekki halda með svona þröngu gripi, slaka á í öxlunum, áfram með smjörið og við róum inn fyrir flugvallarendan og grúppum okkur saman til að slaka á og látum reka inn meðfram brautinni. Fáum sopa af ananasdjús og horfum upp í loftið á allar listflugvélarnar leika sér, í bestu sætunum af öllum. Og svo snúa við, frábært að vera búin að fatta þettað með stýrið, stíga og stýra, verst hvað ég er orðin dofin í hæ fætinum, en það hefst allt og ég ræ undir brúna með útfallinu. Allt í einu er einmana andarungi fyrir framan bátinn, skelkaður stingur hann sér á kaf og reynir að hverfa. Sé svo að hann kemur upp nokkrum metrum frá og ég er ánægð með að þurfa ekki að vera með það á samviskunni að hafa drekkt honum.Vona að hann fynni mömmu sína ræfilstuskan. Í áttina að Nökkva, ótrúlega lýjandi að róa svona með ölduna á hlið, en ég er ekki eins bangin og ég var á útleiðinni, fínt að hafa stýrið til að hjálpa. Farið að falla heldur mikið frá og báturinn strýkst við botninn á tveimur stöðum svo ég hætti mér aðeins lengra út og ræ hægt og róleg og tel áratökin, 20 tök, 5 lotur, hvíla í 5 andardrætti. Er allt í einu komin í djúpar pælingar um lífið og tilveruna og finn mér sjálfri til undrunar að ég er uppfull af einhverri óljósri hamingjutilfinningu.
Geimskipið Skýjaglópur býr sig til lendingar við rauðu húsin í Höpfnersfjöru. Skipstjórinn stýgur á land með kjánabros á vör.

<< Home